Er zijn positieve resultaten gevonden bij het gebruiken van een medicijnentherapie voor probleemgokken door het scheiden van dwangmatige gokkers in twee groepen en beide groepen een aparte behandeling te geven.
Recente studie
Een nieuwe studie betreffende probleemgokken toont dat therapie met behulp van medicijnen, die ontwikkeld zijn voor verslaafden aan substanties, kan helpen bij het onder controle houden van impulsen en behoeften om te gaan gokken. Deze resultaten ondersteunen bevindingen van verscheidene onderzoeken over de hele wereld welke hebben laten zien dat dwangmatig gokken een storing in de hersenen is, daarmee dus niet het resultaat blijkt te zijn van de proliferatie van gokken.
Volgens een verslag van de jaarlijkse vergadering van de Amerikaanse College van Neuropsychopharmacology hebben wetenschappers twee verschillende subgroepen binnen het probleemgokken: diegenen met een opbouwende behoefte om te gokken tot ze eindelijk toegeven aan deze behoefte en diegenen die een impuls tot gokken gewoon nooit kunnen weerstaan.
De groep met de opbouwende behoefte reageerde goed op het medicijn dat het opioid systeem van hersenen blokkeert. Deze groep bestond voornamelijk uit personen waarvan het probleemgokken vanuit de familielijn bleek te komen en zij reageerden positief op bovenstaande behandeling.
Roekeloze en impulsieve gokkers reageerden beter op een behandeling met medicijnen die de enzymen, welke betrokken zijn in functies van de prefrontale cortex, vertraagden. Dit is een gebied in de hersenen waarvan al lange tijd wordt vermoed dat deze de oorzaak kan zijn van problemen bij het controleren van impulsen, uiteindelijk resulterend in verschillende verslavingen.
Mentale afwijking
Dit bewijs komt ook nog eens overeen met bevindingen dat probleemgokken niet gerelateerd is aan blootstelling of overtuiging van gokken, maar dus meer een symptoon is van een onderliggende geestelijke afwijking.